یکی از سکوت صدایم کرد وبا صدایش سکوتم را شکست این صدای تنهایی بود، که غم را برایم هدیه آورده بود
او چه می دانست که غم من تنهایی است نه غم تنهایی !
ولی اگر غم هم مرا تنها می گذاشت، در سکوت تنها می ماندم !
ای سکوت صدایم کن
تنها تو از صدای دلم آگاهی
و تو ای غم مرا رها کن که غم من از هجر نیست و سکوتم نه از تنهایی که رفیقم فقط تنهایی است غم من آن است